Zaterdag 3 januari 2026
Hoewel ik vannacht voor mijn doen redelijk goed geslapen heb (in een vreemd bed en zonder teevee om me bezig te houden) kan ik toch niet zeggen dat ik van een heerlijke nachtrust heb genoten. Daarvoor was het veel te warm in de couchette. Ik had in de loop van de avond daarvoor de temperatuur al eens lager gezet maar wilde dit geen tweede keer doen want misschien werd het dan voor de anderen te koud (in dat geval zijn het serieuze kouschijters, maar die bestaan natuurlijk ook, hé).
Om kwart na negen stopte de trein in het station Austerlitz in Parijs. Daar zag alles een beetje wit en ’t was toch wel koud. Al een chance dat ik dit keer niet te ver moest stappen want ik moest naar het busstation van Bercy, da’s maar ongeveer een half uurtje wandelen. Een hele tijd geleden (in het jaar van de Olympische Spelen te Parijs, 2024 dus) was er sprake van dit busstation te sluiten, en dan zouden maatschappijen zoals Flixbus naar een andere oplossing moeten zoeken. Nu is Bercy busstation (garage) absoluut geen gezellige plek om te vertoeven. Groot, druk, oud, niet echt proper (ga er maar eens naar het toilet …) en er is een veel te kleine wachtzaal. In die wachtzaal hangt bovendien geen scherm waarop je kan zien welke bussen er al in de garage staan. Resultaat is dat er zich steeds een hele hoop mensen verzamelen aan de schermen in de garage zelf, waardoor je daar nog amper langs het voetpad kan passeren. Daardoor wagen velen zich op de “rijbaan” van de bussen, wat voor gevaarlijke situaties kan zorgen. Ik snap langs één kant dus wel dat Parijs van die situatie af wil. Maar een goed alternatief is er niet. De geboden oplossingen lagen allemaal ver buiten het centrum van Parijs. Als je dan over moet stappen van de bus naar de trein (bijvoorbeeld naar de Eurostar, of naar de nachttrein) … extra problemen, extra kosten en extra risico op het missen van je aansluiting.
Ik heb me om 9u40 in de zeer luidruchtige en drukke wachtzaal gezet en veertig minuten later besloot ik eens te gaan kijken op zo’n scherm of mijn bus (vertrek om 10u50) al aangekondigd was. Ze stond al op het bord maar zonder aanduiding van perron. Ach, ik had nog een half uur voordat de bus zou vertrekken. Maar al die aangekondigde bussen op de schermen schoven maar op naar boven, de bussen die vertrokken waren vielen weg en er kwamen er onderaan de lijst nieuwe bij. Mijn bus schoof ook op naar boven, maar er verscheen geen uur van vertrek. En dan, zowat op het voorziene uur van vertrek, werd er op het bord gezet dat de bus tien minuten vertraging had. Die tien minuten kwamen en gingen … Uiteindelijk zijn we om 11u20 vertrokken. Een half uur te laat, dus.
Op de voorste rij zitjes, waar ik ook een stoel had, was geen ruimte om bagage te steken (boven je hoofd). Ik moest mijn rugzak dus voor me, tussen mijn benen, op de grond zetten. Eigenlijk is die rugzak een kleine koffer – handbagage – maar dan één die je op je rug kan dragen. Nieuw gekocht, handig om de laptop in te steken, maar dus vrij groot om voor je op de grond te zetten in de bus. De passagier naast me had zijn rugzak ook al op de grond moeten zetten, veel plaats was er dus niet meer om mijn voeten neer te zetten.
Op de stoelen aan de andere kant van het gangpad zat een mama met een baby (ik gok dat het kind zo’n maand of negen oud was). Ik snap niet goed dat je met zo’n klein kind op een lange-afstandsbus gaat zitten. Zo’n baby verveelt zich daar toch te pletter op … en gaat dan huilen of krijsen. Neem toch de trein … dat is dubbel zo snel dan een bus en bovendien een pak comfortabeler. Als je baby lastig is dan kan je wat rondwandelen in de trein, of in de hal gaan staan. Allemaal dingen die je in de bus niet kan.
De man op de stoel naast mij heeft de eerste twee uur van de busrit constant zitten telefoneren. Daarna viel hij in slaap. Terug wakker en het getelefoneer begon opnieuw. En de chauffeur heeft, behalve zitten bellen, tijdens de rit op zijn gsm naar YouTube-filmpjes zitten kijken !!! Een rustige rit was het dus zeker niet, en ik was HEEL blij toen ik om 15u45 in Antwerpen uit kon stappen. Zelfs al was het daar bitter koud …
De verloren tijd van in het begin was in ieder geval “opgehaald” … voorziene tijd van aankomst was 16u35. We zijn een half uur te laat vertrokken maar vijftig minuten te vroeg aangekomen …
In Antwerpen had ik direct een tram naar huis. Thuiskomst om 16u20. Bagage uitgeladen en dan : naar de winkel, want anders had ik niets om te eten vanavond.
