Zaterdag 27 december 2025
Opgestaan om kwart na acht, en dit keer was ik helemaal bereid om uit bed te komen. Eindelijk uitgerust ! De zon was nog steeds van de partij, ikke blij. Om kwart voor negen ontbeet ik en om 9u38 nam ik de bus naar Saint-Laurent-du-Var. Bussen 54 en 55 moesten op hetzelfde tijdstip aan mijn halte stoppen, en de 55 was er eerst dus die heb ik genomen. Beiden stoppen aan het station van Saint-Laurent-du-Var, waar ik over kon stappen op bus 20 om tot aan Grand Arénas te geraken.
Daar aangekomen om 10u25 had ik nog de tijd om op mijn gemak een retourticket voor Le Dramont te kopen in het station van Saint-Augustin (ook wel eens het station van de luchthaven genoemd, omdat je hier op vijf minuten stappen van terminal 1 van de luchthaven van Nice bent).
Omdat ik een Carte Malin heb (aankoopprijs 30 euro voor een gans jaar) krijg ik 30 % korting op alle treinritten van de Regio Sud. Bovendien kan ik een tweede persoon meenemen aan dezelfde voorwaarden. Laat het dus duidelijk zijn waar de NMBS de mosterd heeft gehaald voor de Trein + kaart. Alleen is de kaart bij ons duurder en kan je geen tweede persoon meenemen. Mijn retourrit van vandaag kostte me 18,60 euro (een enkeltje, volle prijs, kost 13,20 euro).
De trein die ik moest nemen was mooi op tijd : vertrokken om 10u38 voor een rit van ongeveer een uur. In het stationnetje van Le Dramont had ik niet gezien dat zich aan het einde van het perron een soort van ondergrondse passerelle bevond om naar de andere kant van de straat te geraken dus ik stak de baan maar bovengronds, te voet, over. Gelukkig was het niet al te druk op die baan.
Het begin van het kustpad (littoral) bevindt zich bij de Plage de Camp Long, de halte van de trein is zowat aan het andere eind van het gehucht (zo wordt Le Dramont genoemd door Wikipedia : een gehucht van de gemeente Saint-Raphaël). Even wat info tussendoor : op één van de stranden van Le Dramont landden de geallieerden tijdens de tweede wereldoorlog (15 augustus 1944, deel van operatie Dragoon). Ik moest dus een eindje terugstappen, richting Agay.
Gisterenavond had ik toch zalf gekocht voor mijn voetpijn. Ik heb deze gisterenavond nog gebruikt en ook deze ochtend smeerde ik de pijnlijke plekken op mijn voeten in. Bovendien trok ik aan mijn linkervoet (die het meeste pijn doet) m’n steunverband aan. Ze noemden het een “brace” waar ik het kocht, maar het is dus wel degelijk een steunverband. Het is in het begin altijd een beetje wennen, want zo’n steunverband spant nogal aan m’n voeten, maar ik heb wel het gevoel dat het de nodige steun biedt bij het wandelen op alle ondergrond die niet gewoon plat is.
Onderweg naar het startpunt van het kustpad kocht ik wat te knabbelen in een kleine Spar. Het was ondertussen, als ik de thermometer mag geloven, 18 graden buiten (in de zon). Om 12u05 startte ik mijn wandeling. En ofwel is er aan het begin van dat pad wel flink wat klauterwerk (rotsen, geen pad), ofwel heb ik het pad gewoon gemist doordat ik zo gefixeerd was op die mooie rotsen (om er een foto van te nemen). Het feit dat de redelijk laagstaande zon in mijn ogen scheen hielp ook niet echt. Op een bepaald moment kon ik niet meer verder maar vond ik tussen de struiken gelukkig een klein, smal pad dat me naar een groter pad voerde. Dat laatste zal het officiële wandelpad wel geweest zijn.
Het verbaasde me dat er toch wel wat andere wandelaars op pad waren. Niet dat het enorm druk was maar toch … lekker rustig in je ééntje stappen was er op veel plekken niet bij. En het is nu winter, wat gaat dat in de zomer geven ? Het is natuurlijk wel een mooie wandeling om te maken. Niets om te doen op teenslippers of badsloefen – je hebt echt wel degelijke (wandel)schoenen nodig. Soms is het pad geasfalteerd, soms ligt het vol zand en losliggende stenen. Soms is het pad plat, soms bergop, soms bergaf. Soms loop je in de blakke zon, soms in de schaduw van de bomen. Hier en daar heb je de mogelijkheid om van het pad af te wijken en tot bij het water te geraken of eens de uitdaging aan te gaan en over de rotsen te klimmen. Het feit dat de rotsen hier een rode kleur hebben maakt het extra mooi – en ik mag het azuurblauwe water van de Middellandse Zee natuurlijk niet vergeten.
Tijdens m’n wandeling heb ik mijn trui uitgetrokken. Veel te warm ! En de zonnecrème kwam goed van pas. Een pet was ook handig geweest … Tja, niks aan te doen.
Er is een plek op de wandeling waar je ofwel via een kortere weg terug kan keren naar het startpunt, ofwel de wandeling verder kan zetten (of natuurlijk : je kan altijd op je stappen terugkeren …). Ik besloot verder te stappen, en kort daarna zag ik een trap. Ik daalde deze af en kwam terecht bij het kleine jachthaventje Port du Poussaï. Daar bevindt zich een openbaar toilet waar ik dankbaar gebruik van heb gemaakt.
Aan de andere kant van het haventje kan je de rest van het wandelpad vinden (trapje op), en dit leidt naar het grote strand (Plage du Débarquement) waar de geallieerden in 1944 dus geland zijn. Ik had ondertussen in iets meer dan anderhalf uur dit deel van het kustpad afgewandeld. Ik zette me ergens op het strand neer om mijn appel op te eten. ’t Strand was rustig, er zaten maar een paar mensen op, maar ik denk dat het hier in de zomer wel heel wat drukker zal zijn.
Omdat de trein terug naar Nice net weg was en de volgende er pas over een uur zou zijn besloot ik tot aan het station van Agay te stappen. Eerst een stukje tussen de gebouwen, daarna langs de kust. Om kwart voor drie arriveerde ik aan het station, tien minuten later kon ik op de trein stappen.
Aan boord van de trein had ik tijd om uit te vissen hoe ik het beste terug kon keren naar het hotel. Bus 54 nemen bij Grand Arénas zou net niet lukken, en de volgende zou pas twee uur later vertrekken (zaterdagregeling). Bus 54 die bij Cap 3000 zou vertrekken, daar zou ik zowat een uur op moeten wachten als ik in Saint-Laurent-du-Var van de trein zou stappen. Bus 55 was een betere optie, dan moest ik in Saint-Laurent maar een klein half uurtje wachten. Maar wacht eens even … de bus van lijn 54 die bij Grand Arénas vertrok (die ik daar net zou missen), passeert ook langs het station van Saint-Laurent-du-Var ! Dit was de ideale optie ! Om 15u51 stapte ik uit de trein, het was een minuutje stappen tot aan bushalte “Ossola” en na minder van vijf minuten wachten was mijn bus er. “Thuis” om 16u25.
(onder de foto's staat ook nog een YouTube-video)
