Maandag 29 december 2025

Gisteren had ik er eigenlijk helemaal geen zin meer in want het beetje dat ik gewandeld had, had me toch wel moe gemaakt.  Maar ’s avonds besloot ik het er toch op te wagen.  Goed uitslapen, een uurtje later vertrekken dan ik gepland had, mijn voeten goed insmeren met zalf, beide voeten inpakken met die “braces” en daar bovenop steunkousen dragen, mijn wandelschoenen aantrekken, voor vertrek eerst uitgebreid ontbijten en daarna naar de supermarkt voldoende proviand kopen voor onderweg.  Zo probeerde ik op zowat alles voorbereid te zijn.

Ja, op wat dan wel, hoor ik je denken.  Op een wandeltocht naar de top van de Baou des Blancs.  Mijn wekker stond weer op kwart na acht maar ik nam uiteindelijk pas de bus (lijn 54) om 9u53.  Het was maar een kort ritje, ‘k moest nu de andere kant uit (richting het dorp Saint-Jeannet) tot aan de halte Commerces du Peyron.  In feite had ik dat stuk ook wel kunnen stappen maar ik wilde mijn krachten sparen.

Volgens de uurregeling aan de halte moest de bus van lijn 47 aan de halte zijn om 10u17 – een geluk dat ik er ruim op tijd was want de bus was zeven minuten te vroeg.  De chauffeur leek haast te hebben want hij peerde goed door onderweg.  Om kwart na tien stapte ik af aan de halte Les Panoramas.  De bus was nog maar net de hoek om toen een jong meisje aan de halte verscheen.  Ik vroeg haar of ze op de bus wachtte.  Ja, dus.  ‘k Heb haar dan maar gezegd dat de bus al weg was (veel te vroeg).  Op de volgende bus wachten zou te lang duren, ik denk dat ze beter te voet gaat want deze halte ligt op slechts twee stops van de terminus van lijn 47 in Vence.

Soit, ik vertrok dus naar de Baou des Blancs.  Het eerste stuk van de wandeling heb ik een paar jaar geleden al eens gedaan op weg naar de Cascade du Riou – en een tweede keer op weg naar Plan des Noves.  In de richting waar de bus naartoe reed moest ik de eerste straat rechts nemen (Chemin des Panoramas).  Ik kon meteen testen hoe goed (of beter : hoe slecht) mijn fysieke conditie op dit moment is want deze weg slingert een heel eind flink bergopwaarts.

Na ongeveer twintig minuten puffen (met hier en daar een korte rustpauze) bereikte ik het kruispunt met de Chemin du Riou.  Om naar de Cascade du Riou te stappen moet je hier rechtsaf maar voor de Baou des Blancs en voor Plan des Noves moet je linksaf (het is een scherpe bocht naar links).  Gelukkig is de Chemin du Riou hier zo goed als helemaal plat dus mijn  benen konden een beetje rusten.  En omdat het oog ook wel wat wil : je kan op deze weg genieten van mooie vergezichten.  Mijn jas had ik ondertussen uitgetrokken want het was daar veel te warm voor.  De rest van de wandeling legde ik af in een t-shirt met lange mouwen.

Na een klein kwartiertje en een klein stukje bergopwaarts bereikte ik weer een kruispunt ; deze met de M2.  Hier moest ik rechtsaf, richting Col de Vence.  Het is vanaf hier wel oppassen geblazen want er is geen aparte plek voorzien voor wandelaars en fietsers.

Na een stukje de drukke weg gevolgd te hebben kom je weer op een rustiger stuk weg die je verderop naar de kale bergen brengt.  Voor Plan des Noves moest ik nog een heel eind deze weg volgen maar voor het wandelpad naar de Baou des Blancs (en eveneens voor deze naar de Baou des Noirs) moest ik niet zo ver meer.  Vlak voorbij de Poney Club staat de wegwijzer.  Voor mij was het toen 11u20.

Vanaf hier is het pas een echt wandelpad : het leidt je niet alleen kronkelend bergopwaarts maar de ondergrond vraagt om goede wandelschoenen.  Je moet op sommige plekken goed uitkijken waar je je voeten neerzet.  Het ging me in feite beter af dan ik verwacht had.  Deze Baou is minder vermoeiend dat de andere twee die ik al “overwonnen” heb (de Baou van Saint-Jeannet, die met stip de vermoeiendste en riskantste is – en de Baou van La Gaude, die ook wel vermoeiend is maar die geen echt riskante stukken kent).  Eén van de volgende vakanties moet ik dan nummer vier en de laatste van de verzameling proberen : de Baou des Noirs.

Maar ik wijk af.  De wandeling was dus minder vermoeiend dan verwacht, en al vrij snel (rond kwart voor twaalf) bevond ik me op een kruispunt waar de wegwijzer me niet veel wijzer gemaakt heeft want deze was bijna geheel verdwenen.  Lang leve Google Maps, die me de juiste richting toonde.

Een klein stuk verderop was het wandelpad weg en zag ik enkel nog rotsen.  Er waren nog wel van die gele strepen te vinden die je de weg wijzen maar wat mij betreft hadden ze er wel een paar meer mogen zetten.  Vanaf hier moet je echt goed kijken waar je je voeten neerplant want opzij vallen met een voet tussen twee rotsen dat wil je echt niet … Heel dat eind terug naar beneden met een gebroken poot … ??? Er waren zelfs klautermomenten bij, gelukkig niet teveel en te hoog want als ’n mens wat ouder begint te worden … Dat ik geen pet op mijn  hoofd had heeft me nog het meest gehinderd.  In de winter staat de zon laag, zelfs op de middag, en naargelang de richting waarin je wandelt (of klimt) schijnt dit zonnetje flink in je ogen.  Dat kan soms heel lastig zijn …

Er waren trouwens genoeg andere wandelaars op dit pad.  Sommige met een hond, andere hadden kinderen bij.  Het doet mij plezier te zien dat er toch nog kinderen zijn die wandelen … tegenwoordig maken de meesten al van hun neus als ze vijfhonderd meter ver moeten stappen – op een weg die zo plat is als een pannenkoek.

Om 12u20 bereikte ik de top van de Baou ! Het laatste stuk wandelen was wel meer rotsen dan pad, en om op de top te komen moest je eerst een stukje terug naar beneden en dan weer naar boven maar uiteindelijk ben je er dan toch … samen met een twintigtal anderen, in mijn geval.  Boven word je beloond met prachtige vergezichten.  Echt de moeite om helemaal tot op de top te stappen !!

Ik wilde graag een paar foto’s en een filmpje van helemaal op de top maar daar had zich een groepje Duitsers verzameld.  Het waren er wel een stuk of tien.  ’n Foto nemen van het mooie uitzicht kon ik wel vergeten – ik wil een foto van het landschap, niet van een groepje mensen.  Mensen kan ik in Antwerpen ook fotograferen, prachtige vergezichten daarentegen … Gelukkig waren er nog andere plekken om mooie foto’s en filmpjes te nemen, en ik vond een privé-zitplaats mét machtig uitzicht om mijn middagmaal te nuttigen.  ‘k Moest er wel weer even voor klauteren maar het resultaat was geweldig en ik zat daar erg rustig.

Om kwart voor één waren de Duitsers weg en haastte ik me naar boven voor de foto’s en het filmpje.  Tien minuutjes later vertrok ik ook terug naar beneden.  Als ik vanochtend een uurtje vroeger vertrokken was en als het vandaag langer licht zou gebleven zijn (deze tijd van het jaar  begint het hier om 17u al te schemeren en dan wil je echt niet meer bovenop een bergtop zitten) dan was ik van hier wel naar de Baou des Noirs gewandeld maar het zal voor een andere keer zijn.

Om 13u40, na onderweg een plaspauze genomen te hebben (ergens tussen de struiken), bevond ik me opnieuw op de “grote weg”.  Ik besloot naar het stadje Vence te stappen - er stond een wegwijzer tegenover de Poney Club dus er was een wandelpad en ik had dat pad al wel eens genomen.  Ik was echter vergeten dat stukken van dat pad nu niet bepaald goed begaanbaar zijn.  In tegendeel : veel meer risico om je voeten om te slaan op stukken van dit pad dan op de berg waar ik net vandaan kwam …

Om half drie bereikte ik in Vence de Gare Routière de l’Ara.  ‘k Had veel chance want ik kon direct op bus 9 stappen, dewelke een minuutje later vertrok.  Dan maar het nuttige aan het aangename paren : ik stapte af aan het station van Saint-Laurent-du-Var en wandelde verder naar winkelcentrum Cap 3000.  Ik had namelijk nog een sportieve broek nodig.  De broek die ik vandaag aanhad was vuil geworden en ik had nog maar één andere broek mee.   Als die de komende dagen ook nog vuil wordt dan heb ik geen propere broek meer om aan te trekken wanneer ik naar huis ga.  De Decathlon van Nice is een beetje uit de richting, maar in Cap 3000 bevindt zich een Intersport.  Daar zullen ze ook wel joggingbroeken verkopen, zeker ?

Ik denk dat ik de enige betaalbare joggingbroek in gans de winkel op de kop heb kunnen tikken.  De meeste van deze broeken stonden geprijsd aan 35 euro, sommigen zelfs aan 59 euro ! Zoveel geld geef ik niet aan een joggingbroek, hoor ! Degene die ik kocht heeft me 16,99 euro gekost.  En ik kon me in deze winkel zelfs een pet aanschaffen (19,99 euro, ook wel behoorlijk duur maar iets goedkopers hadden ze niet).  ’t Is een kindermaatje maar ze past als gegoten (de pet).

Dit keer vond ik al snel de juiste uitgang.  Ook nu moest ik niet lang wachten op de bus.  Onderweg stonden twee jonge mensen aan de bushalte die ook op de (mini)bus wilden stappen … mét hun twee fietsen.  Op een gewone bus had dit misschien gelukt, maar op zo’n minibusje is er echt geen plaats voor twee fietsen.

Plan du Bois, uitgestapt en naar mijn kamer getrokken om daar alle spullen uit mijn rugzak te laden.  Hey, vandaag is mijn kamer niet gepoetst (het bed ligt er nog bij zoals ik het achtergelaten heb en het vuilnisbakje in het toilet is niet leeggemaakt).  Ach, niet erg, zo vuil maak ik mijn kamer nu ook weer niet en ik ben perfect in staat om mijn eigen bed op te dekken.  Het vuilnisbakje zal ook niet weglopen.  Met een lege rugzak keerde ik terug naar de supermarkt om eten voor vandaag en de komende dagen te kopen.

Mijn gezicht is een beetje verbrand.  Ik heb me echt wel verschillende keren ingesmeerd met zonnecrème, maar als je begint te zweten (en geloof me : ik heb wat afgezweet vandaag) dan schuift die zonnecrème gewoon van je gezicht af.  Ook niet erg handig.  Ik ben blij te melden dat de voet-voorzorgen die ik vandaag nam voor een tocht met weinig voetpijn gezorgd hebben.  Ik heb ene goede reden om daar blij om te zijn : misschien dat ik volgende zomer dan toch in staat zal zijn om in Wales naar de top van Yr Wyddfa (Snowdon) te trekken.  Fingers crossed !

En, is het verslag van vandaag interessanter dan dat van gisteren ?  ’t Is in ieder geval een pak langer.  Dat compenseert gisteren een beetje, nietwaar ?

(onder de foto's staan nog twee YouTube-video's)