Zaterdag 8 augustus 2026

De wekker stond vandaag op 7u15.  ’t Ziet ernaar uit dat vandaag een mooie, zonnige dag wordt.  Ideaal om met de Sareis-stoeltjeslift naar boven te gaan … euh … te rijden … en dan te voet terug te keren.  Dit zou een tocht van 7 km zijn (als ik de route van het Liechtenstein Trail volg – het kan ook een pak korter, ik zie onderweg wel wat ik doe).

Het ontbijt was weer lekker.  Ik heb vandaag wat foto’s genomen van het ontbijtbuffet, zo kan je zelf ook zien dat er een ruime keuze is. 

Voordat ik terugkeerde naar mijn kamer wandelde ik eerst even langs de kassa van de stoeltjeslift om daar een paar foldertjes mee te pikken.  Een enkeltje voor de stoeltjeslift kost 11 Chf (Zwitserse frank), prijs voor volwassenen.  En hier hoef je dan ook pas de prijs voor volwassenen te betalen vanaf het moment dat je 18 wordt.  Niet zoals bij ons, waar je als twaalfjarig kind al als volwassene gerekend wordt als het op betalen van inkomprijzen aankomt – maar dus enkel als ze geld uit je zakken kunnen kloppen.  Verder ben je op je twaalf jaar gewoon een kind.

Ik vertrok om 9u30 voor m’n uitstap van vandaag.  Na aankoop van m’n enkeltje voor de stoeltjeslift begaf ik me naar het platform waar je op het spul moet stappen.  Ik kan me niet herinneren dat ik dit ooit al gedaan heb en was dus wel een beetje zenuwachtig maar ik had vanochtend de boel geobserveerd en wist hoe het moest.  ’t Is in feite echt wel simpel.

De trip tot boven is kort (ongeveer tien minuten, gok ik) maar voor mij toch wel een beetje eng (ik heb hoogtevrees).  ‘k Heb geprobeerd om onderweg een paar foto’s te nemen en even te filmen maar ’t was vooral kwestie van voor me blijven kijken.  In van die kabelbanen waar je in een gesloten cabine zit of staat heb ik totaal geen last van mijn hoogtevrees, maar zo’n stoeltjeslift, da’s toch wel net even iets anders.  Ik was blij dat ik een enkeltje gekocht had want op de terugtocht had ik dan “in het diepe” moeten kijken.

Boven aangekomen (op 2.000 meter hoogte, blijkbaar) heb je wel hele mooie uitzichten ! Het dorp Malbun zelf ligt op een hoogte van 1.600 meter, waardoor het ‘t hoogstgelegen bergdorp van Liechtenstein is.  In de zomer richt het toerisme zich vooral op wandelen en in iets mindere mate op mountainbiken.  In de winter is het een skidorp.  Als ik Wikipedia mag geloven dan hebben Charles en Diana (je weet wel, die van Groot-Brittannië) hier in de winter van 1985 geskied.

Om 9u50 begon ik aan mijn wandeling.  Het eerste stuk wandel je langs een vrij brede, heel goed begaanbare weg naar beneden.  Er zijn dan ook wandelaars van verschillend pluimage op deze tocht te vinden – tot kleine kinderen toe.  Ik ga zoals gezegd het Liechtenstein Trail volgen maar je kan onderweg ook een snellere weg terug naar Malbun nemen, die je dan heel de tijd over een brede, goed begaanbare weg voert.

Kort nadat ik vertrokken was zag ik een smal pad naar boven en een wegwijzer naar, onder andere, de “Nenziger Himmel” (negende hemel).  Ik heb dit pad een heel kort stukje gevolgd, gewoon om een paar foto’s te kunnen nemen.  Daarna draaide ik terug om m’n wandeling voort te zetten langs de brede weg.

10u15.  Een eind voorbij de eerste schommel die ik tegenkwam zag ik een koppel een smal pad schuin naar boven inslaan.  Ook daar stond een wegwijzer naar de negende hemel … Nu kon ik het toch weer niet laten, ik moest die negende hemel vinden.  Dom dat ik niet gewoon in het begin de wegwijzers gevolgd heb want nu moest ik redelijk steil omhoog zigzaggen tot ik op het hoger gelegen pad terechtkwam.

Dit (nog steeds vrij smalle) pad volgde ik, en ik was zeker niet de enige.  Het is duidelijk dat velen hier naartoe komen om te wandelen.  In een brochure las ik trouwens dat Liechtenstein het dichtste wandelnetwerk heeft van heel Europa.  Er zijn meer dan 400 km goed onderhouden en goed bewegwijzerde paden in het vorstendom, gaande van makkelijk (niveau 1) tot zeer moeilijk (niveau 5).

Uiteindelijk heb ik die negende hemel toch maar niet bezocht.  Op een bepaald punt kon ik goed zien waar dat pad naartoe leidt en ik denk dat dit met mijn hoogtevrees geen goed idee zou zijn.  Ik heb trouwens een mooi YouTube-filmpje gevonden van die wandeling … 

Terug naar af, dus – het is te zeggen : terug naar het begin van de wandeling maar dat dit keer langs het hoger gelegen pad.  Hele mooie uitzichten heb je daar ! Nou ja, eigenlijk op heel deze wandeling …

Om 11u bevond ik me opnieuw op de brede weg, een kort stukje voor de schommel.  Na een heel eind de brede weg afgedaald te hebben kan je dus kiezen : ofwel die brede weg blijven volgen, richting Malbun (snelle optie) … ofwel het smalle pad nemen om het Liechtenstein Trail te blijven volgen.  Ik koos voor de tweede optie, die me af en toe op een heel wat minder makkelijk begaanbaar pad bracht en dat zeker niet gans de tijd bergafwaarts ging.  In feite wandel je helemaal rond Malbun, via de bergen.  Dan weer hoog in de bergen, soms redelijk laag (maar nooit op dezelfde hoogte als Malbun dorp, behalve natuurlijk op het einde van de tocht want dat einde ligt in het dorp).  En overal is het mooi.

Om 12u nam ik even pauze op een bankje, tijd om iets te drinken.  Hey, wat zag ik daar ? Paragliders ! Er waren er een stuk of drie aan het rondvliegen.  Ik denk dat ik er onderweg één te voet ben tegengekomen, op weg naar zijn startpunt.  Een man passeerde me met een wel erg grote rugzak.  Het zou best wel eens kunnen dat daar zo’n glider inzat.

Na nog eens vijftig minuten stappen was ik terug “beneden”.  Allez ja, op een hoogte van 1600 meter maar toch beneden in het dorp.  Om 13u05 zat ik op mijn kamer, om even uit te rusten, mijn rugzak uit te pakken, naar het toilet te gaan en de foto’s en filmpjes van de wandeltocht op de laptop te zetten.

Ik wilde nog boodschappen doen dus ik nam om 13u41 de bus naar Vaduz.  In de tunnel (die voor de bus in één richting gesloten wordt omdat een bus te breed is om nog auto’s uit de andere richting toe te laten) kwamen twee motorrijders ons tegemoet.  Die dachten zeker dat het rode licht aan hun kant van de 740 meter lange tunnel niet voor hen was ?

Mijn boodschappen deed ik in de Coop.  Het is opvallend warmer in Vaduz dan in Malbun.  Maar ja, Vaduz ligt dan ook op een hoogte van slechts 455 meter boven de zeespiegel.  Malbun ligt meer dan 1.100 meter hoger.

Opgestapt op bus 21 aan de halte Post om 14u47.  Nabij de halte “Au” stonden politieauto’s op straat.  Bij het voorbijrijden met de bus zag ik dat twee witte auto’s met een zo te zien niet al te trage snelheid tegen elkaar geknald waren.

In tegenstelling tot in Wales zijn er in Liechtenstein voor zover ik het heb kunnen zien toch wel overal voetpaden naast de weg (toch minstens aan één kant).  Het is hier niet voor niets een wandelparadijs – wat het aanleggen van voetpaden betreft kunnen ze in Wales nog een lesje leren van Liechtenstein.

Om 15u25 arriveerde ik aan het hotel.  Het is vandaag “Eselfest” (ezelfeest) in het dorp.  Wat dit allemaal precies inhoudt weet ik niet maar het is een behoorlijk groot evenement voor z’n klein dorp.  Daarnet reden er mensen op ezeltjes voorbij het hotel, gevolgd door een bende (alweer krijsende) kinderen.  Blijkbaar een race …

Het is op dit moment 16u45, het verslag van vandaag is bijna af.  Hierna moet ik de foto’s nog bekijken, uitzoeken en misschien een beetje bewerken, vervolgens moeten de filmpjes bekeken en bewerkt worden … Ik heb nog wel wat werk, dus.

Ook vandaag vind je onder de fotoreeks een paar van mijn eigen YouTube-filmpjes.