Dinsdag 11 augustus 2026

Wakker om 7u, ontbeten om 7u30.  Leuk, het was lekker rustig in de ontbijtruimte.  Na het ontbijt tokkelde ik nog een beetje op mijn laptop en om 9u41 nam ik de bus.  Jazeker, het was weer zonnig en warm buiten.

Het was maar een korte rit, aan de halte “Steg Tunnel” stapte ik al terug af.  Doel van vandaag : de oude tunnel terugvinden en erdoor stappen tot aan de andere kant van de berg – om daar terug af te dalen tot aan de plek waarvan ik weet dat ik er een fantastisch uitzicht heb.  Dat is het plan, eerst even op Google Maps zoeken waar het begin van het pad te vinden is dat naar de tunnel leidt.

Van aan de bushalte moest ik een klein stukje terug stappen om rechts het bruggetje over te steken.  Aan de overkant moest ik de weg nemen die schuin naar boven leidt : de Sückastrasse.  Die weg moest ik ‘n heel eind blijven volgen (onderweg heb ik mijn pet natgemaakt) tot ik op een gegeven ogenblik aan een splitsing kwam.  Daar moest ik scherp naar rechts afslaan, weg van het huis.  Van aan die plek was het niet meer ver, om 10u30 kwam ik bij de tunnel aan.  Lang was ik daar nog niet toen er plots een man op een éénwieler naar boven kwam gereden.  Wel een speciaal geval éénwieler : deze had mountainbike-wielen.  Kort daarop arriveerden nog vier mono-fietsers.  Vreemd zicht hoor, zo’n fietser op één wiel een berg op zien rijden.

Nadat de groep de tunnel door was vertrok ik ook.  Weet je het trouwens nog ? Deze tunnel werd gebouwd in 1867, is 48 meter lang en de naam is “Wiaga-tunnel”.  Hij is gelegen op een hoogte van 1.430 meter.

Al snel was ik aan het andere einde van de tunnel, vanaf hier moest ik dus bergafwaarts.  Ik moet trouwens één van de dingen die ik in een eerder verslag schreef rechtzetten : er zijn niet naast alle wegen voetpaden voorzien in Liechtenstein.  Wel naast de drukste wegen, maar – bijvoorbeeld – gans de wandeling tot aan de tunnel heb ik geen voetpad gezien.  Vermoedelijk precies omdat het een hele rustige weg is waar haast geen auto’s rijden.

Ik schreef ergens aan het begin van m’n verslag toch dat ik naar dat panoramisch uitzicht wilde (aan halte “Rizlina” van bus 21).  Maar ik was ondertussen al een andere plek gepasseerd van waar ik een even mooi uitzicht heb kunnen filmen (zie onder dit verslag én onder de foto’s) dus ik veranderde mijn plan : ik wilde naar Triesenberg wandelen, wat volgens Google Maps van aan het einde van de tunnel een wandeling van 1u10 zou zijn.

Op een bankje bij een splitsing zette ik me even neer om iets te drinken.  Van op deze plek kon ik kiezen : verder langs de weg stappen naar Triesenberg of het wandel- en fietspad nemen (deze weg heet “Mitätsch”) om tot in Masescha te geraken ?  Ik nam optie twee. 

Het pad werd al snel een smal paadje.  Aan het einde van Mitätsch” staat nog een huis en vlak achter dat huis begint een stuk bos.  Doe geen moeite om het pad door dat bos te zoeken op Google Maps want het staat er niet op.  Toen ik om 11u45 terug in de bewoonde wereld verscheen was dat in een straat die “Marchamguadstrasse” heet.  Deze mondt uit in de “Maseschastrasse” en daar stond zowaar een bushalte : de halte “Kapelle” van buslijn 22.  Het was 11u50 toen ik daar aankwam.  Er bevindt zich een toilet in het gebouwtje van die bushalte, waar ik dankbaar gebruik van maakte.  Iemand heeft me eens gezegd dat je moet gaan wanneer je kan, niet noodzakelijk wanneer je moet.  Goede raad, vind ik.  Je weet nooit wanneer je het volgende toilet zal vinden dus als je er één ziet : profiteer er dan van.  In het toilet maakte ik mijn pet ook nog eens nat want die was ondertussen alweer kurkdroog.

Op deze plek kon ik opnieuw een keuze maken : de bus nemen of te voet naar Triesenberg OF … verder stappen naar Vaduz.  Volgens de wegwijzers zou het 2u10 stappen zijn tot in Vaduz, en met wat geluk zou ik via deze weg ook langs Schloss Vaduz wandelen zonder dat ik daarvoor terug bergop moet.  Omdat het op dat moment nog maar 12u was besloot ik naar Vaduz te wandelen.  Als ik toen had geweten wat me nog te wachten stond dan was ik naar Triesenberg gestapt, maar ja, mijn glazen bol lag nog thuis …

Net toen ik wilde vertrekken zag ik dat heel dicht boven de grond een paraglider een paar toertjes aan het draaien was.  Tof ! Daar heb ik natuurlijk een paar foto’s van genomen.

Ik sloeg de “Vorderprufatschengstrasse” in (amai, die namen …) die na een tijdje weer in het bos verdween.  Daar vlakbij stond een zitbank en een waarschuwing voor mountainbikers dat ze moesten oppassen omdat het daar een “familien wanderweg” (wandelweg voor gezinnen) is.  Ik vraag me af welke OEN dat pad een wandelweg voor gezinnen vindt.  Het zanderig pad is niet alleen smal, het ligt ook vol keitjes waar je over kunt uitschuiven, het is soms nogal steil en als cherry on the cake gaapt naast veel stukken van het pad een flinke afgrond !! Ik geef gerust toe dat ik schrik had om daar te wandelen, laat staat dat ik dit aan zou raden om met kinderen te doen.  In tegendeel : ik zou erbij zetten “af te raden voor kinderen en mensen met hoogtevrees” …

Om 12u30 was ik uit het bos, oef, lang geleden dat ik nog zo blij was.  Helaas, na ongeveer twintig minuten op een mooi, goed begaanbaar pad moest ik volgens de wegwijzers terug het bos in (om tot in Vaduz te geraken, via een stuk van het Liechtenstein-trail).  Okee, dit pad was niet zo angstaanjagend dan het “gezinswandelpad” maar er waren toch genoeg stukken bij waarop ik mijn hart vasthield (en steun zocht voor mijn handen).  Ook dit pad was smal maar er lagen minder keitjes en de afgronden waren meestal ofwel niet zo diep, ofwel niet zo zichtbaar omdat het vol bomen stond.  Het was wél een behoorlijk lang stuk bergafwaarts en na een tijdje begon ik dit toch wel te voelen in mijn knieën.  Om 13u05 bevond ik me nog steeds in het stuk bos maar het pad was nu aangenamer om over te wandelen.

13u30, ik bereikte een kleine open plek waar zich de ruïne van Burg Schalun bevindt (ook wel het Wildschloss genoemd).  Volgens de wegwijzers : nog 1u20 tot in Vaduz.

Vanaf hier kon ik opnieuw op een breed pad wandelen, nog steeds in een bos maar hier hoefde ik dus geen schrik te hebben om de afgrond in te donderen.  Om 13u45 kwam ik een tijdelijke wegversperring tegen in de vorm van een machine die een boomstam met een kraan aan het verplaatsen was.  De boomstam lag al voor een deel op de wagen achter de tractor maar lag nog voor het grootste deel op de grond waardoor deze de weg versperde.  De kraanman zaagde de boomstam door en dropte het vrijgekomen stuk in de wagen en ik kon mijn wandeling verderzetten.

Om 14u05 reed een fietser op een éénwieler me voorbij.  Eén van de groep die ook aan de tunnel was ? Om 14u25 kreeg ik Schloss Vaduz in het vizier.  Daar voorbij loopt een pad naar beneden tot in Vaduz.  Het was 14u50 toen ik voet zette in de Städte.  Mijn knieën waren me dankbaar : vlakke grond !

Eerst weer even naar het toilet, daarna naar de Coop waar ik me een flinke voorraad eten en drinken kocht voor vanavond (ik ga niet op restaurant) en voor morgen (treinrit naar huis).  Hop, naar bushalte “Post” waar ik maar drie minuten op de bus moest wachten.  En rara, wie zat daar ook en moest eveneens “mijn” bus hebben ? De monofietser.  Ik heb het hem gevraagd en inderdaad : hij was één van de vijf mensen die vanochtend samen met mij aan de Wiaga-tunnel stonden.

Om 16u45 stapte ik uit de bus, vijf minuten later kon ik mijn rugzak uit beginnen laden in mijn kamer. 

Wat was ik blij dat ik me op mijn bed kon zetten om aan dit verslag te beginnen want ik was nu wel flink moe.  Wanneer het verslag klaar en gepubliceerd is kan ik m’n koffer verder inpakken (het meeste heb ik gisterenavond en vanochtend al gedaan) en nog een keertje de website van de Deutsche Bahn bekijken.  Als er weer eens omleidingen zijn, of andere “lollige” onvoorziene veranderingen, dan weet ik dat graag op voorhand en niet op het moment dat ik op het spoor sta waar dan geen trein verschijnt …

Duimen jullie mee voor een voorspoedige thuisreis, zonder hindernissen ? Bedankt !

(Er staan vier filmpjes on de de fotoreeks)