Vrijdag 7 augustus 2026
Het verslag van vandaag zal niet zo lang zijn als dat van gisteren, beloofd !
Hoewel ik m’n wekker op 8u30 had gezet ben ik al opgestaan om 7u45. ‘k Was al eventjes wakker maar wilde graag nog een beetje blijven liggen – maar een irritante, rond mijn hoofd zoemende vlieg heeft ervoor gezorgd dat ik dus al vroeger uit bed stapte.
De zon scheen buiten, joepie ! Om 8u15 ging ik ontbijten. Ja, het was lekker en er was zeker voldoende keuze. Koude zowel als warme gerechten, charcuterie, confituur, brood, koffiekoeken, pancakes, noten, ontbijtgranen, … - zelfs warme groenten.
Na m’n ontbijt ben ik buiten een paar foto’s gaan nemen om vervolgens terug te keren naar mijn kamer waar ik begon te werken aan het verslag van gisteren. Ik wil niet alles nog moeten doen (verslag van twee dagen) als ik straks terug in het hotel ben na mijn uitstap naar Vaduz. Om 10u kwam de poetsploeg op de deur kloppen – of ze mochten komen kuisen. Ai, kunnen jullie nog even wachten AUB ? Over een klein uurtje hoop ik de bus te nemen.
Het werd uiteindelijk 10u30 (‘t verslag van gisteren was nog niet helemaal af) toen ik naar de bushalte vertrok, ze stond al klaar en vertrok om 10u41. Een aardigheid in verband met de bussen in Liechtenstein : in tegenstelling tot bij ons stappen de meeste mensen hier op via de middelste deur, niet vooraan.
11u14, aangekomen aan de eindhalte “Vaduz Städtle”. Warm hier ! Ik wandelde eerst even door de Lettstrasse tot aan de rivier (de Rijn) die tevens de grens vormt tussen Liechtenstein en Zwitserland. Evan wat natuur meepikken voordat ik de stad in ga. Onderweg viel het me op dat appel- en perenbomen hier gewoon langs de kant van de straat staan, niet omheind of zo. Zou je die gewoon mogen plukken ?
Van aan het Rheinpark Stadion wandelde ik op het wandelpad naast de Rijn tot aan de 135 meter lange Alte Reinbrucke, de laatste nog overgebleven houten brug over de Rijn. Ze verbindt Sevelen (Zwitserland) met Vaduz (Liechtenstein). Deze brug is toegankelijk voor fietsers en voetgangers dus uiteraard ben ik even de grens overgestoken naar de overkant van de Rijn.
Daarna was het de beurt om het centrum van Vaduz te verkennen. Via de Zollstrasse bereikte ik de “grote baan” door Vaduz (de “28”) waar ik links afsloeg. Een eindje verderop staat een mooie kerk, de “Pfarrkirche St. Florin”. Vanaf die plek volgde ik niet meer de 28 maar sloeg ik rechts de Städtle in – een gezellige winkelstraat waarin geen auto’s toegelaten zijn. Bijna vlak naast de kerk staat het mooie regeringsgebouw. In diezelfde Städtle kan je het “Landesmuseum” bezoeken, in het “Liechtenstein Center” vind je alle toeristische info die je over Liechtenstein nodig hebt, er is ook de “Schatzkammer Liechtenstein” en natuurlijk het “PostMuseum”. Dat Liechtenstein bekend is om z’n postzegels zie je trouwens overal in deze straat, op de grond (zie mijn foto’s onderaan).
Toen ik gans de Städtle doorgewandeld was besloot ik eerst boodschappen te doen in de Coop. Da’s een behoorlijk grote supermarkt, ik heb mijn rugzak goed volgepropt. En omdat ik toch nog wel wat werk heb (verslag van gisteren afwerken en publiceren plus dat van vandaag nog helemaal maken – ik heb veel foto’s en ook een paar filmpjes om te bewerken) nam ik om 13u20 aan de halte Vaduz Post de bus van lijn 21 terug naar Malbun. Om 14u was ik op mijn kamer.
Voor een hoofdstad is Vaduz (wat ik er al van gezien heb, natuurlijk) best wel aangenaam. Er zijn uiteraard toeristen uit veel verschillende landen aanwezig maar ’t is er geen over de koppen lopen. Houden zo !
Het is ondertussen 16u30, ik ben bijna aan het einde van m’n verslag van vandaag. Het klinkt alsof er hier ergens in de buurt enkele tientallen koeien voorbijwandelen, allemaal met koebellen aan hun nek. Vanuit mijn raam kan ik helaas geen koetjes zien.
Nu vraag ik me af … toen ik jong was, krijsten de kinderen dan ook zoveel als ze nu schijnen te doen ? Ik bedoel dan niet roepen hé. Roepen is iets wat je doet als je een ander wil overstemmen, als je je gelijk wil krijgen, als je iemand wil bereiken die ver van je staat. Krijsen doe je als je in paniek bent, als je heel erg bang bent, als je in gevaar verkeert. Maar terwijl ik hier zit te typen, naast een open raam, hoor ik buiten kinderen spelen. En die doen gans de tijd precies niks anders dan krijsen …
Omkomen van de dorst zal ik de eerste paar dagen zeker niet doen. Honger, dat is een ander paar mouwen. Gelukkig dat er in het hotel ook een restaurant is. ‘k Ga dit vanavond eens uitproberen. Misschien komt er dus nog een vervolg aan het verslag van vandaag …
O ja : onder de foto's staan nog vier YouTube-filmpjes (mijn eigen filmpjes).
